ԱՄՆ-ը ձերբակալել է Վենեսուելայի նախագահ Մադուրոյին՝ Դելսի Ռոդրիգեսը ստանձնում է ժամանակավոր ղեկավարությունը

Միջազգային լարվածության նշանակալի սրման մեջ՝ Միացյալ Նահանգների զինված ուժերը 2026 թվականի հունվարի 3-ին Վենեսուելայում իրականացրել են մի շարք օդային հարվածներ, որոնց արդյունքում ձերբակալվել են նախագահ Նիկոլաս Մադուրոն և առաջին տիկին Սիլիա Ֆլորեսը։ Օպերացիան, որը կոդային անվանումն էր «Ամբողջական վճռականություն», թիրախավորել է մի քանի վայրեր, այդ թվում՝ մայրաքաղաք Կարակասը։

Մադուրոյի ձերբակալությունից հետո փոխնախագահ Դելսի Ռոդրիգեսը ստանձնել է գործադիր նախագահի պաշտոնը՝ Վենեսուելայի Սահմանադրության 233-րդ հոդվածի պահանջով։ Ռոդրիգեսը, ով փորձառու քաղաքական գործիչ է և ունի խորը կապեր Վենեսուելայի սոցիալիստական շարժման հետ, զբաղեցրել է տարբեր կարևոր պաշտոններ, այդ թվում՝ արտաքին գործերի և նավթային նախարարի պաշտոնները։

Նրա առաջին ելույթում Ռոդրիգեսը հայտնել է համագործակցության պատրաստակամություն ԱՄՆ-ի հետ՝ նշելով. «Մենք հրավիրում ենք ԱՄՆ կառավարությանը համագործակցել մեզ հետ՝ միջազգային իրավունքի շրջանակներում համատեղ զարգացման օրակարգի շուրջ»։

Այնուամենայնիվ, ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփը խիստ նախազգուշացում է հղել Ռոդրիգեսին՝ ասելով, որ եթե նա «չանի ճիշտը, ապա վճարելու է շատ մեծ գին, հավանաբար ավելի մեծ, քան Մադուրոն»։

Զինվորական օպերացիան հանգեցրել է զգալի մարդկային կորուստների։ Կուբայի կառավարությունը հայտնել է, որ ԱՄՆ հարվածների ընթացքում սպանվել են 32 կուբացի զինվորական և ոստիկան, որոնք Վենեսուելայում էին Մադուրոյի կառավարության խնդրանքով։

ԱՄՆ պետքարտուղար Մարկո Ռուբիոն ընդգծել է, որ ԱՄՆ-ն պատերազմ չի վարում Վենեսուելայի հետ, նշելով. «Մենք պատերազմում ենք թմրանյութերի մաքսանենգության կազմակերպությունների դեմ։ Դա պատերազմ չէ Վենեսուելայի դեմ»։

Միջազգային հանրությունը մտահոգություն է հայտնել ԱՄՆ-ի ռազմական միջամտության կապակցությամբ։ Բրազիլիայի, Չիլիի, Կոլումբիայի, Մեքսիկայի, Ուրուգվայի և Իսպանիայի կառավարությունների համատեղ հայտարարությունը բնութագրել է գործողությունները որպես «շատ վտանգավոր նախադեպ խաղաղության և տարածաշրջանային անվտանգության համար և վտանգ է ներկայացնում քաղաքացիական բնակչության համար»։

Որպես իրավիճակի զարգացում, Ռոդրիգեսի ղեկավարությունը կանգնած է ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին մարտահրավերների առաջ, իսկ Վենեսուելայի քաղաքական դաշտի ապագան մնում է անորոշ։